'Beter een goede buur dan een verre vriend' is een Oudnederlands gezegde, dat echter niet opgaat in het geval van Wit-Rusland.
De pro-westerse oppositiegroepen in Wit-Rusland worden gefinancierd door de buurlanden Polen, Letland en Litouwen, terwijl ook de Amerikaanse en Europese 'donaties' voor de oppositie via deze landen worden doorgesluisd. Bovendien geven de Witrussische buren politieke ondersteuning aan de opposanten.

In Litouwen is de Europese Humanitaire Universiteit gevestigd, een vanuit het buitenland gefinancierd particulier instituut. Dat werd oorspronkelijk in 1992 in Minsk geopend en was bedoeld voor Witrussische studenten ter bevordering van het nationalisme (de Sovjet-Unie was net ingestort en de voormalige Sovjetrepublieken werden geacht naar een eigen nationale identiteit te zoeken), maar vooral de vrije marktideologie. In 2004 echter werd het instituut op bevel van Loekasjenko gesloten. Er zouden teveel 'subversieve elementen' worden opgeleid die de macht in Wit-Rusland omver wilden werpen.
In februari 2006 werd de 'universiteit' heropend in Litouwen na een uitgebreide campagne van de Litouwse Thuisland Unie, een rechtse organisatie. Deze Unie praatte trouw de anti-Witrussische woorden van Washington na en ziet de 'universiteit' dan ook als een opleidingskamp voor krachten die het Witrussische regime omver willen werpen.

Maar de belangrijkste bondgenoot in de Amerikaanse anti-Loekasjenko-campagne is het EU-land Polen. Polen grenst aan Wit-Rusland en in het westen van Wit-Rusland woont een niet onaanzienlijke Pools sprekende minderheid. Beide landen hebben al een aantal diplomatieke aanvaringen gehad, waarbij de situatie nog extra gespannen werd na de woorden van Condoleezza Rice die zei dat 'Wit-Rusland de laatste Europese dictatuur' is. Polen beschuldigt Wit-Rusland van politieke inmenging in en onderdrukking van de Witrussische Unie van Polen (de SPB), waarvan Loekasjenko heeft gezegd dat zij door de Poolse overheid werd gebruikt als een frontorganisatie om onrust in Wit-Rusland te bevorderen.De SPB kan in Wit-Rusland rekenen op meer dan 10.000 leden en beweert de belangen te vertegenwoordigen van de Poolse minderheid van bijna 400.000 in vooral de Grodno-provincie in het noordwesten van Wit-Rusland. Nadat Loekasjenko de SPB dwong om een deel van de leiding van de organisatie te vervangen door mensen die werden benoemd vanuit Minsk reageeerde de Poolse regering door haar ambassadeur in Wit-Rusland terug te roepen. De toenmalige Poolse president Alexander Kwasniewski bekritiseerde bij die gelegenheid de Europese Unie en beschuldigde de EU ervan te weinig druk op Wit-Rusland uit te oefenen. Hij verklaarde dat Europa een 'stevige politieke lijn' nodig had die 'wars is van dubbele moraal'.
Lech Walesa, bekend als de vroegere leider van de Poolse Solidariteitsvakbond die het tot president van zijn land bracht, was nog radicaler in zijn woordkeuze. Als fervent aanhanger van de Amerikaanse houding tegenover Loekasjenko vertelde hij in een interview in augustus 2005 dat hij zeker een 'volksrevolutie', zoals die zich had voorgedaan in Georgië en Oekraïne, in Wit-Rusland zou ondersteunen.

In de campagne op weg naar de presidentsverkiezingen van 19 maart heeft Polen openlijk Alexander Milinkevitsj gesteund, die zelfs uitgenodigd werd om een laaiend enthousiast Pools parlement toe te spreken. En Polen stelde ook faciliteiten beschikbaar voor het organiseren van op Wit-Rusland gerichte radio-uitzendingen. Met al deze inspanningen hoopt Polen haar ambities waar te kunnen maken om een belangrijke Amerikaanse bondgenoot te kunnen zijn in dit deel van Europa en de belangrijkste NAVO-partner in de regio. Polen voelt zich altijd het kleine jongetje tussen de machtige buren Duitsland in het Westen en Rusland in het Oosten en ziet nu haar kans om op te stomen in de vaart der volkeren. Bovendien ziet Polen in een door Washington te financieren staatsgreep of machtswisseling in Wit-Rusland om haar geopolitieke gewicht in de regio te vergroten. En dat zou dan vooral bedoeld zijn tegen de Russische invloed (het zit Warschau nog steeds dwars dat de Russen en Duitsers kozen voor een pijpleiding over de bodem van de Oostzee in plaats van door Polen), terwijl gehoopt wordt dat met het aantreden van nieuwe machthebbers in Minsk de Pools-Duitse betrekkingen ook een nieuwe impuls zullen krijgen.